Πολλά έχουν γραφτεί από την στιγμή
που τελείωσε ο αγώνας της Ελλάδας με την Σλοβακία και παρά τη σημαντική νίκη, όλος
ο Τύπος επικεντρώθηκε στην κακή απόδοση. Λογικό ως ένα σημείο…
Η εθνική στη δύσκολη δυάδα αγώνων
με Βοσνία και Σλοβακία, κατάφερε να φύγει με τους τέσσερις βαθμούς, οι οποίοι
στην οικονομία της πρόκρισης μπορούν να φανούν υπερπολύτιμοι. Όμως οι εμφανίσεις
της ομάδας του Σάντος δεν έπεισαν για ένα καλύτερο ποδόσφαιρο και όμως υπάρχει
εξήγηση, η οποία είναι και πολύ λογική.
Στον αγώνα με την Βοσνία, υπήρξε
μια λανθασμένη αντιμετώπιση του αντιπάλου. Είναι δεδομένο ότι οι Βόσνιοι έχουν
κάποιες πολύ αξιόλογες μονάδες, όμως σε συνολικό επίπεδο δεν είναι τίποτα το
σπουδαίο. Φοβηθήκαμε και το πληρώσαμε.
Δεν παίξαμε το παιχνίδι μας και όμως αυτό δεν μας στοίχησε όσο θα μπορούσε. Η ισοπαλία
μπορεί να είναι ένα άσχημο αποτέλεσμα, αλλά σίγουρα δεν είναι το χειρότερο. Η μομφή μου έχει να κάνει στην μη χρησιμοποίηση
των Μήτρογλου, Νίνη, οι οποίοι σε τέτοια ματς θα μπορούσαν να ήταν πιο χρήσιμοι.
Όμως υπάρχει η δικαιολογία της αναγκαστικής αλλαγής του τραυματία Μαλεζά, η οποία
ανέτρεψε τα σχέδια του Σάντος. Λογικό και επόμενο αποτέλεσμα ήταν η ισοπαλία,
αν και αν έμπαινε ένα από τα δοκάρια μας, τότε να είστε σίγουροι ότι θα το παίρναμε
το τρίποντο.
Και φτάνουμε στον αγώνα της Μπρατισλάβας.
Οι Σλοβάκοι ήξεραν ότι έπαιζαν με την πλάτη στο τοίχο, ενώ εμείς ξέραμε ότι είναι
ένα ακόμα σημαντικό ματς. Οι Σλοβάκοι, βοηθούμε από την έδρα και τον κακό
αγωνιστικό χώρο, μας πίεσαν και άξιζαν κάτι καλύτερο απ’ αυτό που τελικά τους ήρθε.
Η Ελλάδα όμως, έκανε μια υποδειγματική διαχείριση του ματς. Μπορεί να είμασταν
κακοί, μπορεί να μην κάναμε τίποτα στον αγωνιστικό χώρο, όμως πήραμε τους τρεις
βαθμούς και κάτι τέτοιο μαρτυρά τις μεγάλες ομάδες. Στην κακή της ημέρα, να μπορεί να παίρνει τους βαθμούς με την φανέλα.
Το ερώτημα είναι άλλο. Θα μπορούσαμε να παίξουμε καλύτερα στην πρωτεύουσα της Σλοβακίας?
Η απάντηση είναι απλή: Όχι.
Το ελληνικό πρωτάθλημα είναι το
χειρότερο των τελευταίων ετών και όμως σ’ αυτή την διοργάνωση οι περισσότεροι
διεθνής δεν μπορούν να παίξουν. Ας πάρουμε την ενδεκάδα στον αγώνα με την
Σλοβακία.
Καρνέζης: Με διαφορά ο πιο φορμαρισμένος Έλληνας. Βασικός στον
Παναθηναϊκό
Τοροσίδης: Δεν το συζητώ. Ο Τόρο είναι εκτός φόρμας από την αρχή της
χρονιάς
Παπασταθόπουλος: Μπορεί να παίζει βασικός στην Βέρντερ, αλλά η ομάδα
του έχει την δεύτερη χειρότερη άμυνα στην Μπουντεσλίγκα.
Σιόβας: Καλά παιχνίδια, αλλά λίγα στον Ολυμπιακό.
Τζιόλης: Ακόμα ψάχνει τα βήματα του στον ΑΠΟΕΛ
Κατσουράνης: Το γνωστό θέμα με τον Παναθηναϊκό, έχει παίξει ελάχιστα.
Νίνης: Παίζει και δεν παίζει στην Πάρμα και σίγουρα δεν έχει
αγωνιστικό ρυθμό
Σαλπιγγίδης: Προέρχεται από τραυματισμό, μετά τον οποίο έχει παίξει
μόνο με τον ΟΦΗ και όχι 90 λεπτά.
Σαμαράς: Αυτός έχει ρυθμό καθότι βασικός στην Σέλτικ, όμως δεν έχει
σταθερότητα.
Γκέκας: Δεν παίζει στην Λεβάντε.
Με πιο απλά λόγια οι διεθνής είναι
σε κακή κατάσταση. Χώρια το αιώνιο πρόβλημα της ομάδας μας, να μην έχει
ποιοτικούς παίκτες στην μεσαία γραμμή, μαρτυρούν ότι δεν θα μπορούσαμε να ζητάμε
τίποτα περισσότερο απ’ αυτό που πετύχαμε. Μπορεί να αλλάξει αυτή η κατάσταση μέχρι
τον Μάρτιο?
Με τους δεδομένους παίκτες, μοιάζει αδύνατον να αλλάξει κάτι θεαματικά.
Λογικά θα έχουμε περισσότερες και πιο αξιόπιστες λύσεις στην άμυνα, αλλά εκεί
δεν χολένουμε. Αντίθετα στο χώρο του κέντρου, που εκεί υπάρχουν τα θέματα δεν
δείχνουμε ικανοί να αλλάξουμε. Ο Κατσουράνης θα παίζει σε κάποια ομάδα, αλλά
δεν θα μπορεί να έχει σπουδαίο ρυθμό, ο Τζιόλης πόσο μπορεί να έχει αλλάξει, ο
Καραγκούνης δεν θα μπορούσε ποτέ να ήταν βασικός στην Φούλαμ, ενώ ούτε ο Νίνης θα
μπορούσε να καθιερωθεί με την Πάρμα. Οπότε οφείλουμε να αναζητήσουμε καλύτερες λύσεις.
Αν θα τις βρούμε, πρέπει να περιμένουμε…
