Από την ώρα που τελείωσε ο χθεσινός ημιτελικός έχουν γραφτεί τόνοι μελάνης και αμέτρητα κλικ. Η αλήθεια είναι όμως άλλη και επιχειρούμε να την δώσουμε εμείς από εδώ! Kαι δεν θα αρκεστούμε στην αποθέωση του Ολυμπιακού.Προφανώς και αυτό που έκανε ο Ολυμπιακός είναι κάτι τεράστιο. Η πρόκριση στον τελικό και ειδικά την δεδομένη χρονική στιγμή, ήταν πέρα από κάθε λογική και την κατάργηση αυτής της λογικής της έδειξε με το πιο εντυπωσιακό τρόπο στον ημιτελικό με την ΤΣΣΚΑ. Επίσης προφανές είναι να αποθεώνεται ο Σπανούλης, καθώς δεν είναι εύκολο (για να ακριβολογούμε δεν γίνεται) ένας παίκτες να έχει 0/10 και στο κρισιμότερο σημείο του αγώνα να τα βάζει όλα και από παντού. Η αλήθεια είναι όμως ότι είναι αδικία να βρίσκεται αυτός ο Ολυμπιακός στον τελικό της Euroleague. Και προτού αρχίσετε να λέτε ότι είμαι Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, Προοδευτική ή ότι άλλο σας κατέβει ... εξηγούμε.
Το Final Four είναι μια άδικη διαδικασία για τις όλες τις καλές ομάδες. Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας έχει παίξει τα καλύτερα παιχνίδια στην διοργάνωση και σε πέντε λεπτά, διάλυσε τα πάντα και δεν πήρε τίποτα. Είμαι πεπεισμένος ότι σε μια σειρά αγώνων, ο Ολυμπιακός δεν θα είχε την χθεσινή τύχη. Έτσι όπως έγινε πέρσι με την Ρεάλ Μαδρίτης. Το ίδιο άδικο ήταν όταν το πήρε ο Παναθηναϊκός στην Μπολόνια από την υπέροχη Κίντερ, το ίδιο άδικο ήταν όταν δεν το πήρε ο ΠΑΟΚ στο ΣΕΦ από την Μπένετον και τόσες άλλες φορές. Από την άλλη όμως αυτή είναι και η ομορφιά του μπάσκετ.
Στο χθεσινό ματς έγιναν τα απίστευτα. Πέρα από το φαινόμενο Σπανούλης, είδαμε πράγματα που δεν αντέχουν στην λογική. Πολύ λογικά ο Πρίντεζης κράταγε τον Ολυμπιακό μέσα στο παιχνίδι, αφού στην θέση "4", οι "ερυθρόλευκοι" είχαν προβάδισμα. Δεν είναι λογικό όμως, ο Σλούκας να παίζει από μπροστά τον Καούν και τα γκαρντ της ΤΣΣΚΑ να μην μπορούν να του περάσουν μια σωστή πάσα, όπως επίσης δεν είναι λογικό η ψηλή πεντάδα των Ρώσων να μην μπορούν να ελέγξουν τα ριμπάουντ. Ο Ιτούδης βρήκε λύσεις από τον Τζάκσον, έβαλε τον Γουίμς στον Σπανούλη και ο Αμερικάνος τον είχε "σβήσει" και ο ρυθμός ήταν με τον μέρος του. Ξαφνικά όλα άλλαξαν, ο Σπανούλης βρήκε ρυθμό από την "αεράμυνα" του Ντε Κολό και του Τεόντοσιτς (ακόμα να μου εξηγήσει κάποιος γιατί δεν συνέχισε ο Γουίμς στον αρχηγό του Ολυμπιακού). Ο Τεόντοσιτς ανέλαβε όλες τις επιθέσεις των Ρώσων και ο Κιριλένκο χάθηκε στο πάγκο. Ο Ιτούδης έδειξε ότι μπορεί να γίνει μεγάλος προπονητής, αλλά ακόμα δεν είναι και έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για αυτό που έπαθε εχθές.
Από την άλλη ο Ολυμπιακός τα έκανε όλα λάθος. Ο Πρίντεζης και ο Παπαγιάννης, ήταν οι μοναδικοί που έπαιζαν λογικά στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα και κανείς δεν έδειχνε την διάθεση αλλά και το "καθαρό" μυαλό για αυτό που ακολούθησε. Με σαφές μειονέκτημα στους ψηλούς, με μεγάλη αδυναμία στον να ελέγχει το ρυθμό και με πολλές δυσκολίες στα μαρκαρίσματα. Έλεγχε όμως τα ριμπάουντ και δεν του άφησε να φύγει η διαφορά ακόμα και στα σημεία που η ΤΣΣΚΑ έδειχνε να πατάει γκάζι. Και μπόλικη τύχη. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο υπάρχουν τρεις - τέσσερις περιπτώσεις, που αντί να του μείνει η μπάλα στα χέρια, οι παίκτες του Σφαιρόπουλου, σκόραραν. Με αυτά και κάτι μικρές λεπτομέρειες, το ματς πήγε στο τελευταίο πεντάλεπτο και εκεί ανέλαβε δράση ο αρχηγός. Πριν όμως φτάσουμε εκεί οι "ερυθρόλευκοι" είχαν καταθέσει πείσμα, θέληση και πειθαρχία στο παιχνίδι τους ακόμα και αν δεν έβγαινε. Ο Σφαιρόπουλος δεν είχε διαβάσει σωστά το ματς και "εγκλωβίστηκε" από τα σχήματα της ΤΣΣΚΑ και την αποδεδειγμένη ποιότητα των Ρώσων. Και όμως σε αυτή την παραλογία ο Ολυμπιακός νίκησε. Και νίκησε γιατί είχε πάθος, πείσμα, εμπειρία και τον "αέρα" των Ρώσων. Όταν η διαφορά πήγε στους 9 πόντους με το 63-54, ο Σπανούλης παίρνει την μπάλα και με τρίποντο, όταν δεν υπήρχε ούτε ένας συμπαίκτης του κάτω από το καλάθι, μειώνει στους 6 (την φάση μπορείτε να την δείτε στο 7.13 του παρακάτω βίντεο). Για μένα είναι το πιο σημαντικό καλάθι στον χθεσινό αγώνα. Σημαντικότερο ακόμα και από αυτό που εντέλει έδωσε τη νίκη στον Ολυμπιακό. Οι Ρώσοι χέστηκαν επάνω τους και αυτό που φοβόντουσαν περισσότερο τους ήρθε. Ακόμα μια ίδια ήττα με τον ίδιο τρόπο.Αν ο Ολυμπιακός μπορεί να σηκώσει την ευρωκούπα για τέταρτη φορά, δεν σηκώνει συζήτηση. Βεβαίως και μπορεί. Αλλά για μένα το σημαντικότερο είναι η στιγμή, που δείχνει το δρόμο. Η φωτογραφία του Σπανούλη στην αγκαλιά του γιου του, είναι η απόδειξη ότι μπορεί να υπάρξει ελπίδα στον δύσμοιρο ελληνικό αθλητισμό. Σε άλλο περιβάλλον και με άλλους κανόνες, οι εικόνες που θα βλέπουμε στα γήπεδα θα ξεφεύγουν από τον Γιαννακόπουλο, τον Μαρινάκη, τον Αρβανιτίδη και τους λοιπούς συγγενείς. Και θα βλέπουμε τον Σπανούλη, τον Διαμαντίδη και τα παιδιά τους!